Get Adobe Flash player

ÇFARË BESOJNË ADVENTISTE E

DITËS SË SHATATË

 

Adventistet e Ditës së Shtatë erdhen në ekzistencë nga vetë Perëndia, për një punë e qëllim të caktuar:  Të shpallë ungjillin e përjetshëm dhe të përgatisë Botën për ardhjen e Dytë të Jezu Krishtit.  Ajo e gjen veten e saj tek Zbulesa 14, 6-12, duke shpallur mesazhet e tyre me zë të lartë.

 

        Pse i është vënë emri Adventistët e Ditës së Shtatë?

 

Emri zbulon dy nga mësimet kryesore të kësaj Bashkësie, Kishe.  Ardhjen e Dytë të Jezus Krishtit dhe mbajtjen e ditës së javës, të Shtunën, si Sabatin Pushimin e Zotit, sipas Fjalës së urdhërimit të Perëndisë.

 

      Adventistët e Ditës së Shtatë janë të Krishterë, Protestant

 

Adventistët i bazojnë besimet dhe mësimet e tyre në Bibël.  Ata pranojnë dhe e rrëfejnë Jezu Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e Tyre.  Ata besojnë se shpëtimi vjen vetëm me anë të hirit, nëpërmjet besimit, për atë çfarë Jezusi ka bëre tashmë për ne.  Ata nuk përpiqen të shpëtojnë veten me anë të bindjes dhe veprave të mira, por ata binden dhe mbajnë urdhërimet e Tij, pasi besojnë se janë të shpëtuar.  Shpëtimi është një dhuratë e Zotit.

 

 

1.  Shkrimet e Shenjta

 

 Shkrimet e Shenjta, Dhiata e Re dhe e Vjetër janë fjalët e shkruara të Perëndisë, të dhëna nga frymëzimi hyjnor, nëpër mjet njerëzve të shenjtë të Zotit, të cilët folën dhe shkruan të prekur nga Shpirti i Shenjtë.  Me këto fjalë Zoti i ka dhënë njeriut njohuritë e mjaftueshme për shpëtimin.  Në Shkrimet e Shenjta paraqiten mësimet e Tij.  Ato përfaqësojnë karakterin e Tij, janë shprehësi autoritar i Doktrinës dhe një dëshmi e besueshme e veprimtarisë dhe e historisë së Perëndisë.

 

 

 

2.  Triniteti

 

Ka vetëm një Perëndi i cili manifestohet ne tri forma. Persona; Atin, Birin dhe Frymën e Shenjtë,  bashkim i tre personave të përjetshëm.  Zoti është i Pavdekshëm, i gjithëfuqishëm, i gjithnjohur dhe mbi të gjitha, përherë i pranishëm.  Ai së bashku me Jezusin dhe Frymen e Shenjtë janë një. Triniteti është i pafund dhe larg çdo imagjinate njerëzore, megjithatë i njohur nëpërmjet vetëzbulimit të Tij.  Trihyjnia  është gjithmonë e denjë për t’u adhuruar, admiruar dhe shërbyer nga të gjitha krijesat.

 

 3.  Ati

 

Zoti, Ati i përjetshëm është Krijuesi, Burimi, Mbështetësi dhe Sovrani i të gjitha krijesave.  Ai është i drejtë dhe i shenjtë, i mëshirshëm dhe i butë, i ngadaltë në zemërim dhe i begatë në dashuri të palëkundshme dhe besnikëri. Cilësitë dhe fuqitë, që shfaqen tek Biri dhe Shpirti i Shenjtë janë gjithashtu zbulim i Atit.

 

4.  Biri

 

Zoti, Biri përjetshëm u mishërua në Jezu Krishtin. Nëpërmjet Tij u krijua gjithçka, u zbulua karakteri i Perëndisë, u përmbush detyra e shpëtimit të njerëzimit dhe u bë gjykimi i Botës.  Zoti gjithmonë i vërtetë, u bë dhe njeriu i vërtetë, Jezus Krishti.  Ai u ngjiz nga Shpirti i Shenjtë, i lindur nga virgjëresha Mari.  Ai lindi dhe ndjeu tundime si çdo qenie e gjallë, por në mënyrë të përsosur përvetësoi drejtësinë dhe dashurinë e Zotit.  Nëpërmjet mrekullive që bënte, Ai u paraqit si shpëtimtari i premtuar i Perëndisë.  Ai vuajti dhe vdiq me dëshirën e tij në Kryq, për ne, për mëkatet tona, u ngrit nga të vdekurit dhe u ngjit për të na shërbyer ne, në faltoren e Shenjtë te qiellit.  Ai do te vijë përsëri me lavdi për shpëtimin e Popullit të Tij dhe përtëritjen e gjithçkajë. 

 

5.  Fryma e Shenjtë

 

Zoti, Fryma e Shenjtë e përjetëshme,  bashkëpunoi me Atin dhe Birin në procesin e krijimit, mishërimit dhe shpëtimit.  Ajo inspiroi shkrimtarët e Shkrimeve të Shenjta, fuqizoi jetën e Jezusit.  Ajo drejton dhe gjykon qeniet e gjalla dhe ata, të cilët i përgjigjen kësaj influence, ndikimi, fuqie të Zotit.  Ajo na transformon në imazhin e Zotit.  E dërguar nga Ati dhe Biri për të qenë gjithmonë pranë fëmijëve të vet Ajo shpërndan dhurata shpirtërore në Bashkësi (Kishë), e fuqizon atë si dëshmitarë të Krishtit dhe në harmoni me Shkrimet e Shenjta, e drejton drejt së vërtetës se pamohueshme. Fryma e Shenjtë është zëri i ndërgjegjes tek çdo person, zëri i Zotit që na udhëzon vazhdimisht.

 

6.     Krijimi

 

Zoti është krijuesi i gjithçkajë, së bashku me Jezusin dhe Frymen e Shenjtë.  Ata shpalosin  në Shkrimet e Shenjta përmbledhjen autentike të aktivitetit të tyre krijues.  Brenda gjashtë ditëve Triniteti e krijoi “qiellin dhe tokën” dhe të gjitha qeniet e gjalla mbi tokë, ndërsa në ditën e shtatë të kësaj jave të parë Ai pushoi.  Kështu Zoti krijoi Sabatin si memorial të përhershëm të veprës së Tij krijuese të kompletuar.  Burri dhe gruaja e parë u krijuan në imazhin e Zotit si kurorëzimi i Krijimit.  Ata do të dominonin në botë dhe u ngarkuan me përgjegjësi për tu kujdesur për të.  Kur Zoti Perëndi e mbaroi krijimin, Ai tha së ishte “shumë mirë”.

 

7.     Natyra Njerëzore

 

Burri dhe gruaja janë krijuar në imazhin e Zotit me individualitetin e tyre, me fuqinë dhe lirinë për të menduar e vepruar.  Megjithëse ata janë krijuar të lirë, secili është një njësi e pandarë trupi, mendjeje dhe shpirti në vartësi të Zotit për jetë.  Ata janë frymëmarrje e Tij dhe gjithçka tjetër.  Kur të parët tanë nuk iu bindën Zotit, ata mohuan vartësinë e tyre nga Ai dhe ranë nga pozicioni i tyre i lartë, i cili ishte nën mbrojtën e Zotit.  Imazhi i tyre për Zotin u zbeh dhe ata u bënë kështu subjekt i vdekjes.  Pasardhësit e tyre vuajnë tani pasojat e kësaj sjelljeje.  Ata lindën me dobësi dhe tendenca për gjera të këqija, por Zoti me anë të Krishtit e pajtoi botën me vetën dhe Shpirtin e Tij e vendos tek qeniet e penduara imazhin e krijuesit të tyre.  Të Krijuar për lavdinë e Zotit ata janë thirrur ta duan Atë dhe njëri-tjetrin si dhe të kujdesen për mjedisin, që i rrethon.

 

8.     Beteja e Madhe

 

Gjithë njerëzimi është i përfshirë tani në një kontradikte midis Krishtit dhe Satanit përsa i përket karakterit të Perëndisë, Ligjit dhe Sovranitetit të Tij mbi Universin.  Ky konflikt ka lindur në qiell, kur një qenie e krijuar, që kishte liri për të zgjedhur, gjatë një ekzaltimi u kthye në Satan, kundërshtar të Zotit dhe udhëhoqi kryengritjen e disa engjëjve.  Ai futi shpirtin e rebelimit në këtë botë, kur çoi Evën dhe Adamin drejt mëkatit.  Ky mëkat njerëzor shkaktoi shtrembërimin e imazhit të Zotit, prishjen e rregullit të botës dhe shkatërrimin në kohën e përmbytjes se madhe.  E parë nga të gjitha krijesat, kjo botë u bë arena e një konflikti universal, gjatë së cilës dashuria e Zotit do të kërcënohej seriozisht.  Për ti bërë të mundur popullit të Tij për të zgjidhur këtë konflikt, Krishti dërgoi Shpirtin e Shenjtë dhe engjëjt e ligjshëm për ti drejtuar, mbrojtur dhe çuar ata në rrugën e shpëtimit.

 

 

                                     9.Jeta, Vdekja dhe Ringjallja e Jezusit

 

Jezusi bëri një jetë në përputhje të plotë me dëshirën e Perëndisë.  Tek jeta e Krishtit, tek vuajtja, vdekja dhe ringjallja e Tij, Zoti jep mjetet e ringjalljes për mëkatarët, kështu që, ata që e pranojnë me ndershmëri mëkatin, mund të kenë një jetë të përjetshme.  Kështu edhe njerëzit mund të kuptojnë më mirë dashurinë e pakufishme dhe të shenjtë të Krijuesit.  Larja e mëkateve tregon drejtësinë e ligjeve të Zotit dhe lartësinë e karakterit të Tij, sepse kështu edhe luftohet mëkati, edhe bëhet ç’është e mundur për ta falur atë.  Ngjallja e Krishtit dëshmon për triumfin mbi forcat e së keqes, ndërsa për ata që pranojmë mëkatin siguron triumfin final mbi forcat mëkatare dhe vdekjen.  Ai shpall autoritetin e Jezu Krishtit përpara të cilit çdo njeri në tokë apo qiell duhet të përkulet.

 

10.  Përvoja e Shpëtimit

 

Me dashuri dhe mëshirë të pakufishme Zoti i dha Krishtit, i cili nuk e njihte mëkatin, të bëhej mëkat për ne, qe në të bëhemi drejtësia e Zotit.  Të udhëhequr nga Shpirti i Shenjtë, ne ndiejmë nevojat tona, njohim mëkatet tona, pendohemi për gabimet tona dhe ushtrojmë besim tek Jezusi si Zot dhe Krisht, si Zëvendësues dhe shembull. Ky besim, që shpërblehet me shpëtim vjen nga fuqia hyjnore e fjales dhe është dhuratë e mëshirës së Perëndisë.  Nëpërmjet Krishtit ne jemi të adoptuar si bijtë dhe bijat e Zotit dhe jemi të çliruar nga kompleksi i mëkatit.  Me anë te Shpirtit ne rilindim dhe shenjtërohemi, Shpirti ringjall nevojat tona, shkruan ligjin e dashurisë për Zotin në zemrat tona dhe na jep fuqinë të jetojmë një jetë të shenjtë.  Duke qene besnikë Atij ne bëhemi pjesëtarë te natyrës hyjnore dhe kemi sigurinë e shpëtimit dhe të gjykimit. 

 

11     Bashkësia, Kisha

 

Bashkësia është një komunitet besimtarësh, që mbajnë Jezus Krishtin si Zot dhe Shpëtimtar, që besojnë në Atin Zot, Birin Zot dhe Frymen e Shenjtë Zot.  Ashtu si edhe njerëzit e Zotit në kohërat e Dhiatës së vjetër, sot ne jemi thirrur, jemi veçuar nga bota;  ne takohemi me njeri-tjetrin për shoqëri, për të mësuar nga fjala e Zotit, për kremtimin e darkës se Zotit, për t’i shërbyer njerëzimit dhe për shpalljen botërore të Ungjillit.  Kisha e trashëgon autoritetin e saj nga Krishti, i cili është mishërimi i Fjalës dhe nga Shkrimet të cilat janë fjala e Shkruar – Bibla .  Bashkësia është familja e Zotit, e adoptuar nga Ai si një fëmijë dhe pjesëtarët e saj jetojnë në bazë të një marrëveshjeje te re.  Bashkësia është trupi Krishtit, një Komunitet besimi nga i cili Vet Krishti është drejtuesi.  Kisha është nusja për të cilën Krishti vdiq, të cilën Ai duhej ta shenjtëronte dhe ta pastronte.  Kur të triumfojë, ai do t’ia paraqes atë vetvetes, një Kishë e lavdishme, besnike e të gjitha kohërave, shpërblimin e gjakut të Tij, pa njolla, pa rrudha dhe hyjnore.   

 

 

12. Mbetja dhe Misioni i Tij

 

Kisha universale është e përbërë nga të gjithë ata, që besojnë me të vërtetë tek Krishti, por gjatë ditëve të fundit, një pjesë që do të mbetet do të thirret apo veçohet për të mbajtur urdhëresat e Perëndisë dhe besnikërinë e Jezusit.  Kjo pjesë do të lajmërojë ardhjen e orës se gjykimit, do të shpallë shpëtimin vetëm nëpërmjet Krishtit dhe do t’i paraprijë afrimit të Ardhjës  se dytë të Tij.  Kjo shpallje është simbolizuar me tre engjëjt nga Zbulesa 14.  Ajo përkon me gjykimin në parajsë dhe përfundon me pendim dhe reformë mbi tokën tonë.  Çdo besimtari i bëhet thirrje që të jetë dëshmitar i kësaj ngjarjeje mbarë botërore. 

 

 

13. Unitet në Familjen e Krishtit

 

Kisha është si një trup i vetëm, me anëtarë nga vende të ndryshme, nga kombe të ndryshme, nga gjuhë dhe raca të ndryshme. Përpara Krishtit ne jemi krijesa të reja, të rilindura.  Njerëzit nuk duhet ti ndajnë dallimet në kulturë, racë, kombësi si edhe kontrastet ndërmjet të pasurëve dhe të varfërve, meshkujve dhe femrave.  Ne jemi të barabartë për para Krishtit, përpara Atij, që na lidhi në vëllazëri me vete dhe të tjerët; ne duhet të shërbejmë e të shërbehemi pa asnjë anshmëri dhe rezervë.  Nëpërmjet shfaqjes se Jezus Krishtit në Shkrimet e Shenjta – në Bibël, ne bëhemi pjesëtare të një besimi, të një shprese e të një dëshmie për të gjithë.  Ky unitet e ka burimin në njësimin e Triniteti të Perëndisë, Zotit që na ka adoptuar si fëmijët e Tij. 

 

14.  Pagëzimi, Besëlidhja

 

Nëpërmjet pagëzimit ne pranojmë besnikërinë ndaj vdekjes dhe ringjalljes së Jezus Krishtit dhe dëshmojmë jo vetëm për vdekjen e mëkatit brenda nesh, por edhe qëllimin për të ecur në rrugët e një jete të re.  Kështu ne pranojmë Krishtin si Shpëtimtarin tonë, bëhemi të tij dhe anëtarë të kishës së Tij.  Pagëzimi është simboli i bashkimit tonë me Krishtin, i faljes së mëkateve tona, i pranimit të Frymës së Shenjtë.  Ai kryhet me zhytje në ujë dhe shpreh besimin tek Jezusi dhe pendimin ndaj mëkatit.  Ai bëhet sipas instruksioneve, që jepen në Shkrimet e Shenjta dhe në përputhje me mësimet në to. 

 

 

15.         Darka e Zotit

 

Darka e Zotit është një ceremoni e veçantë ku simbolet e trupit dhe gjakut të Jezusit shprehin besnikërinë tonë ndaj Tij, Zotit dhe Shpëtimtarit tonë. Në këtë ceremoni Krishti është gjithmonë i pranishëm për tu takuar me njerëzit e Tij. Ndërsa marrim pjesë në këtë ceremoni, ne kujtojmë me nderim vdekjen e Zotit tonë dhe presim Ardhjen e Tij.  Përgatitjet për këtë darkë nënkuptojnë vetëanalizë, pendim dhe rrëfim të fajeve. Shpëtimtari dha shembullin e shërbesës se larjes se këmbëve si simbol të pastërtisë së rigjetur, si simbol të gatishmërisë për ti shërbyer njeri-tjetrit, si shprehje të përulësisë sonë dhe të bashkimit të zemrave tona. Ceremonia e kungimit është e hapur për të gjithë të krishterët, që besojnë. 

 

16.  Dhuntitë Shpirtërore dhe Veprimtaritë

 

Perëndia u dhuron të gjithë anëtareve të kishës, në çdo kohë, dhunti shpirtërore, të cilat ata duhet ti përdorin në një veprimtari të caktuar për të mirën e kishës dhe të njerëzimit.  Me ndihmën e Frymën të shenjtë, që i jep dhunti të gjithë anëtarëve sipas dëshirës së Tij, këto dhunti dhe aftësi janë të mjaftueshme për të plotësuar funksionet hyjnore të kishës.  Sipas Shkrimeve, këto dhunti përfshijnë veprimtari të tilla si:  besimi, shërimi i të sëmurëve, profecia, të dhënit mësim, administrimi, pajtimi, keqardhja, vetësakrifica, bamirësia për të ndihmuar dhe inkurajuar njerëzit.  Disa anëtarë thirren vetë nga Perëndia dhe, të ndihmuar dhe nga Shpirti, kryejnë funksione që njihen nga kisha si veprimtaritë pastorale, ungjillore, apostolike dhe veprimtaritë mësimdhënëse dhe për të realizuar unitetin e anëtarëve të saj rreth Perëndisë.  Kur anëtaret i përdorin këto dhunti si shërbëtorë besnikë të Perëndisë, kisha është e mbrojtur nga influenca shkatërrimtare e doktrinës së rremë. Kështu kisha rritet me një fuqi, që vjen prej Perëndisë dhe që bazohet në besnikërinë dhe dashurin.

 

17. Dhuntia e Profecisë

 

Një nga dhuntitë e Shpirtit të Shenjtë është profecia.  Kjo dhunti është një nga shenjat dalluese të kishës se rilindur, dhunti që u manifestua ne veprimtarinë e Ellen G.White-it. Si lajmëtare e Zotit, shkrimet e saj janë një burim i vazhdueshëm e autoritativ i së vërtetës, e cila i jep kishës udhërrëfim, korrigjim dhe drejtësi.  Këto shkrime bëjnë gjithashtu të qartë që bibla është standardi sipas të cilit duhet të testohen të gjitha mësimet dhe përvojat. 

 

 

18. Ligji i Perëndisë

 

Parimet kryesore të ligjit të Perëndisë janë të mishëruara në Dhjetë Urdhëresat dhe të dhëna si shembull në jetën e Krishtit.  Ato shprehin dashurinë e Perëndisë, dëshirën dhe qëllimet e Tij përsa i takon jetës njerëzore dhe ato janë të detyrueshme për te gjithë dhe në të gjitha kohërat.  Këto koncepte janë baza e besëlidhjes së Perëndisë me njerëzit dhe standardi sipas këndvëshritmit të Tij.  Nëpërmjet veprimit të Shpirtit të Shenjtë, ato e venë më tepër në dukje mëkatin dhe zgjojnë nevojën për Shpëtimtarin.  Shpëtimi është dhuratë, ai nuk vjen nëpërmjet përpjekjeve njerëzore, por me bindje ndaj Urdhëresave.  Kjo bindje zhvillon karakterin krishterë, është dëshmi e dashurisë për Zotin dhe interesimit tonë për vëllazëri tanë.  Bindja demonstron fuqinë që ka Krishti për te transformuar jetët e krishterëve dhe forcon dëshminë e krishterë.

 

 

19.  Sabati

 

Krijuesi i madh, pas gjashtë ditëve të Krijimit, pushoi ditën e shtatë dhe e institucionalizoi Sabatin për të gjithë njerëzit si memorial të Krijimit.  Urdhëresa e katërt e ligjit të pandryshueshëm të Perëndisë kërkon mbajtën e ditës së shtunë.  Sabati si ditë pushimi, adhurimi dhe shërbese në harmoni me mësimet dhe praktikën e Jezus Krishtit, Zotit të Sabati.  Sabati është dita e një komunikimi të mrekullueshëm me Zotin dhe me njeri – tjetrin.  Ai është simbol i shpagimit tonë në Jezus Krishtin, shenjë  e shenjtërimit tonë, provë e betimit tonë dhe një dëshmi e së ardhmes se përjetshme në mbretërinë e Zotit.  Sabati është shenja provë e aleancës se Tij me popullin e Tij.  Mbajtja me dëshire e kësaj dite si ditë e shenjtë nga mbrëmja në mbrëmje, nga njeri perëndim i diellit tek tjetri është një festim i veprave krijuese dhe shpaguese të Perëndisë. 

 

20. Administrimi

 

Ne jemi shërbëtore, administratorë të Perëndisë.  Ai na ka besuar kohën, mundësitë, aftësitë, pasuritë, të mirat e tokës dhe burimet e saj.  Ne jemi përgjegjës përpara Tij për përdorim të drejtë të këtyre të mirave.  Ne njohim pronësinë e Perëndisë nëpërmjet shërbimit besnik që i bëmë Atij dhe njerëzve. Nëpërmjet dhënies të të dhjetës dhe të dhuratave në shërbim të predikimit të Ungjillit dhe rritjes së kishës së Tij.  Administrimi është një privilegj që na është dhëne nga Perëndia për të ushqyerë dashurinë dhe për të fituar mbi mendjemadhësinë dhe zilinë. Shërbëtori gëzohet kur të sheh bekimet që marrin të tjerët si rezultat i besnikërisë se tij. 

 

 

 

21. Jeta Besimtare

 

Ne jemi thërritur të jemi njerëz të Zotit që mendojmë, ndiejmë dhe veprojmë në harmoni me parimet qiellore.  Me qëllim që Shpirti të rikrijojë tek ne karakterin e Zotit, ne duhet të merremi vetëm me ato gjëra që prodhojnë gëzim, shëndet dhe pastërti krishtere në jetën tonë.  Kjo do të thotë që argëtimet dhe qejfet tona duhet të përputhën plotësisht me standardet e bukurisë dhe shijës krishtere.  Me gjithë ndryshimet në kulturë, veshja jonë duhet të jetë e thjeshtë, modeste, e pastër duke sfiduar veshjet, bukuria e të cilave konsiston në zbukurimet e jashtme dhe duke i venë rendësi ornamenteve shpirtërore, që rrezatojnë qetësi dhe mirësi.  Gjithashtu, meqenëse trupat tanë janë tempuj të Shpirtit të Shenjtë, ne duhet të kujdesemi për ta me kujdes.  Për krah ushtrimeve dhe pushimit, ne duhet të bëjmë tonën edhe në diete të shëndetshme dhe të heqim dorë nga ushqimet e papastra, që përshkruhen në Shkrimet e Shenjta.  Meqenëse pijet alkoolike, duhani, përdorimi i drogës, narkotikeve janë të dëmshme për trupat tanë, ne duhet të qëndrojmë larg tyre.  Në vend të tyre, ne duhet të merremi me gjithçka që i afron mendimet dhe trupat tanë me Krishtin, i cili dëshiron shëndetin, gëzimin dhe të mirën tonë. 

 

22.  Martesa dhe Familja

 

Martesa u krijua në Eden dhe u afirmua nga Jezusi për të qenë një bashkim jetëgjatë ndërmjet një burri dhe një gruaje nëpërmjet një lidhjeje dashurie.  Për të krishterët martesa është një përkushtim si ndaj Zotit ashtu edhe ndaj bashkëshortit (bashkëshortes) dhe kjo lidhje duhet të ndodhë vetëm midis dy personave që kanë të njëjtin besim.  Dashuria, ndershmëria, respekti dhe përgjegjësia reciproke duhet ta përshkojë këtë lidhje, e cila në fakt nuk është gjë tjetër, por reflektim i dashurisë, shenjtërisë, afërsisë dhe jetëgjatësisë së marrëdhënies midis Krishtit dhe kishës së Tij.  Përsa i takon divorcit, Jezusi mësonte se një person që divorcon bashkëshortin (bashkëshorten), me përjashtim të shkakut të tradhtisë bashkëshortore martohet me një tjetër, kryen tradhti bashkëshortore.  Megjithëse disa marrëdhënie familjare janë larg për të qenë ideale, partnerët në martesë, të cilët i jepen njeri – tjetrit në Jezus Krishtin, mund të arrijnë unitetin e dashurisë nëpërmjet udhërrëfimit të Shpirtit dhe ushqimit shpirtëror që u jep kisha.  Perëndia e bekon familjen dhe ka qëllim që partnerët të binden ndaj Zotit.  Nëpërmjet shembullit të tyre, fjalëve që thonë, ata duhet ti mësojnë fëmijët e tyre që Krishti është një mësues i dashur, i kujdesshëm.  Ai dëshiron që ata të bëhen anëtarë të familjes së Tij, të Perëndisë.  Forcimi i klimës familjare është një nga pikat e mesazhit final të ungjillit.

 

 

 

23  Shërbimi i Jezusit në Shenjtoren Qiellore

 

Ka një tempull i shenjtë në qiell, që e ndërtoi Zoti dhe jo njeriu.  Në të Krishti vepron në emrin tonë dhe për ne, duke u bërë të ditur besimtarëve të mirat që u vijnë atyre nga sakrifica e paçmuar që Ai bëri në kryq.  Ai u emërua si Prifti ynë i madh dhe e filloi aktivitetin e Tij që ditën e shkëputjes nga toka.  Në 1844, në fund të periudhës profetike të 2300 ditëve, Ai filloi fazën e dytë dhe të fundit të aktivitetit të tij ministror.  Kjo është një punë gjykimi hetues, pjesë e shmangjes nga mëkati, që është përfaqësuar nga pastrimi i tempullit të lashtë të Hebrenjëve në Ditën e Pastrimit të mëkateve.  Gjatë kësaj shërbese, tempulli u pastrua me gjakun e kafshëve, që u sakrifikuan, por gjërat qiellore pastrohen me sakrificën e përsosur të gjakut të Jezusit.  Gjykimi hetues zbulon kush nga të vdekurit bën gjumin e Jezusit dhe, pra, është i denjë për ringjalljen e parë.  Ai gjithashtu bën të qartë kush midis të gjallëve i bindet Jezusit, kush i mban Dhjetë Urdhëresat, kush është besimtar i vërtetë dhe kush, pra, është i denjë për mbretërinë e përjetshme te Tij.  Ky gjykim shpall drejtësinë e Zotit në shpëtimin e atyre, që besojnë Tek Jezusi.  Ai deklaron se ata që i kanë mbetur besnikë Zotit do të bëjnë pjesë në shenjtërinë qiellore.  Kompletimi i këtij aktiviteti të Krishtit do të shënojë edhe fundin e testimit njerëzor përpara Ardhjes së Dytë.

 

 

24. Ardhja e Dytë e Jezusit

 

Ardhja e dytë e Krishtit është shpresa e bekuar e kishës, pika kulminante e Ungjillit.  Ardhja e Shpëtimtarit do të jetë e dukshme, e vërtete, e prekshme dhe mbarëbotërore.  Kur të kthehet Ai, të vdekurit, që gjatë jetës se tyre i kanë besuar Krishtit do të ngjallen dhe se bashku me të gjallët, që besojnë do të lavdërohen dhe do të ngjiten në qiell. Ndërsa të këqijtë do të vdesin. Plotësimi i pothuajse pjesës më të madhe të profecive si edhe kushtet aktuale të botës, paralajmërojnë një ardhje të shpejtë të Krishtit. Por koha e saktë e kësaj ardhjeje nuk dihet akoma, kështu që ne duhet te jemi te gatshëm për këtë ngjarje në çdo kohë.

 

 

25. Vdekja dhe Ringjallja

 

Paga e mëkatit është vdekja.  Por  Perëndia, që është i pavdekshëm, do tu dhurojë jetën e përjetshme atyre që shpëtohen.  Deri atëherë, vdekja është një gjendje jokonsiente për njerëzit.  Kur Krishti, që është jeta jona, do të vijë, të gjallët dhe të ringjallurit, që i kanë qëndruar besnikë Atij do të shkojnë të takojnë Perëndinë.  Ringjallja e dytë, ajo e të këqijve, do të ndodhë 1000 vjet më pas.

 

 

 

26.  Mijëvjeçari dhe Fundi i Mëkatit

 

Mijëvjeçari është periudha e mbretërimit njëmijë vjet të Krishtit ndërmjet dy ringjalljeve.  Gjatë kësaj periudhe të vdekurit e këqij do të gjykohen; toka do të jetë e braktisur, pa banorë të gjallë, por e okupuar nga Satani dhe engjëjt e tij.  Ne fund të kësaj periudhe Krishti me shenjtorët e Tij dhe Qyteti i Shenjtë do të zbresë nga qiellit në tokë. Të vdekurit e këqinj do të ngjallen në ketë kohë së bashku me Satanin dhe engjëjt e tij dhe do të rrethojnë qytetin, por zjarri, që do të vijë nga Perëndia dhe do ti shkatërrojë ata dhe toka do të pastrohet.  Universi do të shpëtojë pra nga mëkati dhe mëkatarët përgjithmonë.

 

 

27. Toka e Re

 

Në tokën e re ku do të mbretërojnë të drejtët, Perëndia do të krijojë një shtëpi të përjetshme për të shpëtuarit dhe një mjedis të përsosur për një jetë të përjetshme, për dashuri, për gëzim dhe për të mësuar në prezencën e Tij.  Këtu, Perëndia do të jetë vetë i pranishëm dhe vdekja e vuajtja do të kenë marrë fund.  Kontradikta e madhe do të këtë marrë fund gjithashtu, mëkate nuk do të ketë më. Të gjitha krijesat, të gjalla apo jo, do të deklarojnë se Perëndia është dashuri.  Ai do të mbretërojë përjetë.  Amen.

 

28. Rritja në Zotin

 

Me anë të vdekjes së tij Jezusi triumfoi mbi forcat e së keqës. Ai, i cili nënshtroi shpirtrat djallëzorë gjatë shërbesës së tij në tokë ka thyer pushtetin e tyre dhe ka siguruar dështimin e tyre përfundimtar. Fitorja e Jezusit na jep fitore mbi forcat e së keqës, të cilat akoma kërkojnë të na kontrollojnë ndërsa ne ecim me Të në paqë, gëzim dhe në sigurinë e dashurisë së tij.  Tani Shpirti i Shenjtë banon në ne dhe na fuqizon. Vazhdimisht të përkushtuar ndaj Jezusit si Shpëtimtarin tonë dhe Zot, ne jemi të çliruar nga barra e së kaluarës.  Ne nuk jetojmë më në errësirë, apo në frikë nga forcat e së keqës, në padituri dhe në të jetuarit e jetës së pakuptim. Në këtë liri të re , ne jemi thirrur të rritemi të ngjashëm me karakterin e tij, duke komunikuar me të çdo ditë në lutje, duke u ushqyer me Fjalën e tij, duke medituar për të dhe në fuqinë e tij, duke kënduar këngë lavdërimi për të, duke u bashkuar në adhurim, dhe duke marrë pjesë në misionin e kishës.  Ndërsa ne e japim vetën tonë në shërbesën e dashurisë atyre që janë rreth nesh dhe duke dëshmuar shpëtimin e tij, prezenca e tij konstante nëpërmjet Shpirtit të Shenjtë transformon çdo moment dhe detyrë në një eksperiencë shpirtërore. 

Bashkesia Adventiste
Çdo të shtunë nga ora 11.00 në Bashkësinë Adventiste Gjakove Rr. Bujar Roka p.n.. Tel 044 180 052. Ju mirëpresim. Zoti ju Bekoftë.
Kalendari
Gusht 2015
Hën Mar Mër Enj Pre Sht Die
     
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31